BLOGS

  jan nico mulderij

SPANGENSEKADE


Opa Klaas
Rotterdam, 01 05 2015

zonder besef van tijd
weet ik dat we al uren zo zitten
naast elkaar op het groen uitgeslagen bankje
mijn beide handjes gevuld:
een leeg broodzakje rechts
jouw hand links.
stil kijken we naar het leven in de Schie
naar de eenden die onstilbaar
blijven wachten op meer korstjes.
een binnenschipper schrobt het dek,
een platbodem met oud ijzer maakt een grote golf.
dobberende meeuwen of zijn het ganzen?
plastic vaten, stukken hout, een verzopen pop.
een paar overstekers vertrekken in het heen-en-weer-pontje
door de kap’tein langs de ketting naar onze kant getrokken

pont

in je hand voel ik de strakke pezen
kromgetrokken door het harde werk
het voelt warm, vertrouwd, eeuwig ...
het is vredig hier
de ranzige vislucht went wel.
er is zoveel te vertellen en te vragen
maar niets komt op in mijn wattenhoofd
alles is vol van ons samen zitten.
het geluid van de Mathenesserbrug dringt zich op:
met schellende bellen gaat zij zich openen.
de ganzen vliegen op
boven ons schuiven trage wolken opzij,
door de flarden een waterig zonnetje.

pont

het pontje vertrekt weer heen
met iemand die erg op je lijkt
je zwaait naar me, zegt nog iets wat ik niet kan verstaan
van je lippen lees ik: “t komt goed jongen!”
ik knijp mijn linker hand:
en merk een ontzaggelijke leegte naast me
ik spring op en zie nog net
hoe je de overkant bereikt en oplost.
ziek van verdriet wacht ik, wacht ik
en dan zie ik je weer
uit het nevelige zie ik je voor de zon komen.
je knikt bemoedigend “ga maar”
dat doe ik en met zware benen loop ik langs het water
de stad uit, zijn warme stralen in m’n rug.


© Jan Nico Mulderij, 2020
Contact